Иҗат рубрикасы буенча яңалыклар
-
«Мин сине яратам, Айрат, дип әйтергә өлгермәдем шул...» (тормыштан)
1 елдан соң Айрат еш авырый башлады. Башта, салкын тигәндер, дип уйладык. Ләкин табиблар куркыныч диагноз куйды. Айрат, шуңа карамастан, һәр көнне елмаеп каршылады. Минем кулларымны тотып: «Мин сине яратам», – диде. Минем күңел тулып, тамак төбемә төер утыра. Тик мин җавап бирергә оялдым. Бер кичне...
-
Мәхәббәтнең соңгы ноктасы – кыйнаулар һәм хастаханә (тормыштан)
романтик мөнәсәбәтләрнең гомере 4 айдан артмый. Бер көнне Ләйлә Ленарның эштән арып кайтуына игътибар итә, аның соравына ул теләгәнчә җавап бирмәгәч, ир-ат аңа беренче тапкыр кул күтәрә. Ләйлә үпкәли, рәнҗи, елый – ризасызлыгын күрсәтә. Әмма бу хисләр генә ир-атны үзгәртерлек булмый, бу көннән башлап, ул хатынына кул күтәрергә сәбәпне табып кына тора...
-
Үч һәм ачу саклап бәхетле булып булмый (редакциягә килгән хат)
Каенанам миңа шалтыратып, әллә ниләр сөйләп тутырды. Имеш, ул безне аеру өчен барысын да эшләячәк, Аяз бөтенләй өйләнергә «не имел права», чөнки ул сеңлесе белән әнисен тәэмин итеп, карап торырга тиеш. Улының бернинди шәхси тормышы да була алмый, ул алар турында гына кайгыртырга тиеш, и точка!
-
Әниләрнең дә төрлесе була (редакциягә килгән хат)
Яшьлек – яшьлек инде, мәхәббәтемне дә очраттым. Яшел Үзәннеке – шәһәр егете. Өйләнештек. Әмма гаиләләренә сыя алмадык. Әнисе безне куып чыгарды. Бернәрсәсез, җитәкләшеп чыгып киттек. Менә әни кеше шулай эшли аламы? Һичьюгы, тулай торактан бүлмә алганчы гына булса да түзеп тора алмый идеме безнең белән? Юк, теләмәде. Кая барырлар, ничек яшәрләр, дип тә борчылмады. Юкса...
-
Вәгазь (гыйбрәтле язма)
Бер көнне мулла мөэминнәргә мөрәҗәгать итәргә теләгән. Ләкин аны тыңларга бер яшь ат караучы гына килгән. Мулла эченнән генә: «Мин сөйләргә тиешме, юкмы?» – дип уйлаган. Һәм ул ат караучының үзеннән сорарга булган...
-
Киленемнең китүен телим (киңәш кирәк)
– Хәерле көннәр, кызлар! Борчуым өчен гафу итәрсез, әмма әйтәсе сүзем бар, – диде шалтыратучы ханым. – Минем урында башкалар нишләр иде икән, шуны беләсе килә. Бу минем киңәш соравым да, кайберәүләргә гыйбрәт тә булыр, бәлки. ...Дүрт ел элек гөрләтеп туйлар ясап, улымны өйләндердек. Киленебез бик яшь тоелса да (19ын яңа тутырган иде ул вакытта, ә улыбызга 25 иде), яраттык үзен...
-
Ана күңеле баладамы? (тормыштан)
Сүзгә үткен бу яшь хатынга беренче көнне үк гаҗәпләндем. Без гел балаларыбыз турында сөйләшәбез, ә ул ирен, сеңлесен, әти-әнисен сөйли... Әйтерсең, аның өчен баласы юк. Сабыен имезми дә. «Сөт төшмәде», – ди. Ләкин иң гаҗәпләндергәне – баласы янында ун минут кына тора да (ә безне шәфкать туташлары куып җибәрә!), кире палатасына төшеп китә. Шикләнүем юкка булмаган: ике көннән соң Алисә ачылып китеп серен чиште...
-
Дөнья шул ук, үзебез башка (редакциягә килгән хат)
Әссәламәгаләйкүм, кызлар! Тагын үземне борчыган мәсьәләләр турында язарга булдым әле. Кибеттән чыгып барам, миннән алда гына элекке укучым ике оныгы белән тырыша-тырыша русча сөйләшә. Кеше тикшерергә яратмасам да...
-
Ир хыянәтен кичерергәме? (редакциягә килгән хат)
Мин үзем яратып кияүгә чыктым. Ирем белән бер ул, бер кыз үстерәбез. Гап-гади, башкалардан берни белән дә аерылып тормаган гаилә без. Авылга ялга кайткач, күршемә кергән идем, миннән күпкә олы апа. Бакчада яшелчәләргә су сибеп, мәш килүе иде. Эшен калдырмыйм дип, озак тормадым, йомышымны әйтеп, чыгып китәргә ашыккан идем дә, туктатты...
-
Җылы учта – яралы йөрәк (язмыш)
Бу хәлләр инде күптәннән дәвам итә. Кайчан үзгәрде соң аның ире? Очрашканда ук башкаларга дорфа булуына, кызу канлылыгына игътибар итә иде Ләйлә. Ә үзенә карата бик ипле иде егете. Өйләнешеп мәхәббәтләре көнкүреш белән урала башлагач, өйдә дә аның дорфалыгын сизде. Шуңа Гамилнең ачуын китермәскә тырышты. Әмма ире бәйләнергә сәбәп кенә эзли иде бугай. Ә инде бераз эчеп тә кайтса, бөтенләй чишелеп китә. Бала тугач үзгәрер әле дигән өмет белән яшәде Ләйлә...
-
«Начар үз әтиләр белән беррәттән менә дигән үгиләре дә бар» (тормыштан)
Беренче ирем белән дүрт кенә ел яшәп калдым. Өстемнән бик каты йөрде ул. Аерылыштык. Шунысы кызык: миннән соң бер генә көн дә ялгызы гына яшәмәде, шундук өйләнде. Сөяркәсе дә әллә кайда еракта түгел иде...
-
Минем янга кайчан кайтырсың икән, улым... (тормыштан)
Беркөнне Сәрия хат язды. «Улым… Соңгы тапкыр язам. Үпкәм юк. Яратып кына...» Бу хатны ул җибәрмәде. Кинәт кенә тартмага салып куйды. «Кирәк булыр...» – диде. Көз килде. Җил көчәя, салкын бәрә. Сәриянең җылысы да, сабырлыгы да кими. Бер төнне күршеләр өйдә ут янмаганын күрә. Ишек шакыйлар – ачучы юк. Өйгә кереп карыйлар – Сәрия инде юк. Ул тыныч кына тәрәзә янына утырган да киткән... Кулында – улының кечкенә чагында төшкән фотосы. Аны күкрәгенә кысып утырган. Авылдашлары Рамилгә шалтыратты...
-
Каенана белән килен тормышы: «Салырга ярата дигән данымны тараткан» (тормыштан)
лыма сүз әйтеп булмый, аның кайтып кергәне юк. Әмма киленнең кыланмышларына кайчак түзеп тора алмаслык. Аның бер тапкыр да көтү куганы, сыер сауганы да юк. Бәрәңге утыртканнан алып, караңгы көзгә кадәр бакчада мин җир сөрәм. Аңа сүз әйтеп кара син, тетмәңне тетә. Өч бала табып бирде. Бала чүпрәкләре аунап ятканга, ачуым килеп, үзем юып-үтүкләп бирә идем. Азык-төлекне дә үз акчама алам. Баштарак Сәет аның телевизор каршында утыруына ачуы килеп нидер әйтә дә иде. Әмма хатын ягы якынрак булгандыр инде. Ни әйтсәм дә, мин начар була башладым...
-
«Хатын хыянәтен татыган кеше мин» (киңәш кирәк)
Исәнмесез, мин гади авыл кешесе, пенсия яшендә. Ялгызым яшим әлегә. Торыр җирем дә, көчем дә бар. Хатын хыянәтен татыган кеше мин. Яшь чакта авылдан армиягә алдылар. Көтәм дип вәгъдә биреп калган кызым, мин кайтырга өч ай калгач, кияүгә чыкты. Вәгъдәсендә тора алмады. Аннары армиядән кайткач...
-
Әни гаеплеме? (язмыш турында уйланулар)
Инде пенсия яшенә җитеп барган карт «бәбәй»ләрнең, үзләренең булдыксызлыгын аклар өчен, әниләрен гаепләргә маташу модага кереп китте. Имеш аңа бирмәгәннәр, өйрәтмәгәннәр, тәмле ашатмаганнар, саксыз сүз белән яралаганнар һ.б. Бөтен җәмгыять «псих»ланган заманда яшибез. Кая карама психологлар яшәргә өйрәтә...