Иҗат рубрикасы буенча яңалыклар
-
Кайнанам васыяте
Кайнана үлгәч, нидер югалттым кебек тоелды. Һәм бу югалту күңелгә авыр таш булып ятты. Бер көнне ирем нотариус канцеляриясеннән конверт алып кайтып миңа тоттырды. – Сиңа калдырган, – диде ирем. – Миңа? Нәрсә соң бу? – Мирас, – диде Айдар. – Әни сиңа дип язып калдырган. Аптырап киттем. Кулларым калтырый башлады...
-
Миңа бала кирәкми (тормыштан)
Күпләр өчен балага узу зур бәхет. Тик минем өчен генә түгел. Башымда бер генә уй иде: «Ни өчен?» Авырлы булу-булмауны тикшерә торган тесттагы ике сызык тормышымны икегә бүлде дә куйды. Кечкенәдән балалар яратмадым. Үскәч бала тапмыйм дигән сүзем бар, ләкин яраткан кешемнең бу уңайдан үз планы: зур гаилә тели...
-
Ярату – бәхет
Егет Рәйхананы мәңгегә яратырмын дип уйлады. Язның бер көнендә булган вакыйга чибәркәйне йөрәгеннән мәңге сызып ташларга мәҗбүр итте.
-
Сагышларым кайтты үземә... (тормыштан)
Әнкәй илле яшендә үк сукырайды, Сәер һәм кинәт килде аңа бу бәхетсезлек. Күрше хатыннары белән көтү каршыларга барган җирдә яшел чирәмгә ятып черем итеп ала һәм... сукыраеп уяна. Өметсезлеккә бирелгән, чәчен йолкып елагандыр дисезме?! Әнкәй безне генә түгел, бөтен Бакырчы авылын шаккатырды...
-
Иремне юлда очраттым... (тормыштан)
Шулай бер тапкыр Сәвия шәһәр урамыннан бара, ашыкмый, кагыйдәләрне бозмый – тыныч кына килә. Кинәт арттан бер машина куып җитте...
-
Шалтыратмый, димәк, яратмый (тормыштан)
Кызымның курсташы гашыйк булган. Иваново өлкәсеннән килеп, тулай торакта яшәп укучы бу баланы еш кына үзебезгә чакырам: өйдә пешкән ризык ашап, өй җылысын тоеп китсен, дим. Үзебез дә авылдан укырга килдек, өй җылысы җитмәүнең ни икәнен бик яхшы беләм. Кайчагында ачылып китеп, үз әнисенә сөйләмәгән серләрен миңа сөйли. Сүз, билгеле инде, күбрәк егетләр турында...
-
Шәм яктысында яхшырак (гыйбрәтле язма)
– Яшь чагымда мин надан идем һәм бернәрсәгә дә өйрәнергә теләмәдем. Хәзер инде өйрәнергә соң: кичә миңа җитмеш яшь тулды...
-
Кызымны егетеннән ничек аерырга икән? (киңәш кирәк)
Сезгә сөйлисе бу сүземне шактый ерактанрак башлыйм әле. Беренче курска укырга кергән елны танышкан идек без Саша белән. Сентябрьдә үк бер курсташыбызның туган көне булды һәм ул безнең барыбызны да үзләренең бүлмәләренә чәйгә чакырды...
-
Яшьлектә калган мәхәббәт (булган хәл)
«Ул чирләшкә сиңа бала да табып бирә алмаячак...» Тапты бит менә... Алма кебек ике сабые үсә. Яшьлек елларыннан күпме сулар аккан инде, маңгайга да сырлар төшкән, иренең күзләренә карап, иркәләнеп кенә яши. Ә менә беренче мәхәббәтен оныта алмады ул. Баштагы мәлне бөтен үпкәләрен җыеп хатлар язды аңа. Җибәрмәде, аларны утка ташлады, аннан көндәлеге битләрендә аның белән сөйләште. Күңел түрендәге бер сер иде ул. Гомер буе аның белән очрашу минутларын көтеп, күз алдына китереп яшәде... Очрашкач...
-
Нишләп исән калдым соң мин?
Венера аңына килгәндә, палатада ап-ак тынлык хөкем сөрә иде. Башы әйләнә, бөтен гәүдәсе ут аша узгандай сызлый. Ул авызындагы көпшә аркасында сөйләшә дә, сорау да бирә алмады. Янындагы шәфкать туташы аның күзләренең ачылганын күреп, тиз генә табибны чакырды...
-
Үз бәяңне бел (гыйбрәтле язма)
Үләр алдыннан әтисе улына: «Менә бу миңа бабаң бүләк иткән сәгать. Аңа инде 200 еллар бар. Аны сиңа бүләк иткәнче, шәһәр үзәгендәге зәркән кибетенә барып кил. Аларга, әлеге әйберне сатарга теләвеңне әйт һәм бел: аның өчен күпме акча тәкъдим итәрләр икән», – дигән...
-
Бала хакына кыйналып яшәмәгез, әниләр! (редакциягә килгән хат)
Нәрсә, нинди шайтаннары этәрәдер инде ул ирләрне үзләреннән күпкә көчсезрәк иң якын кешеләрен шулай кыерсытырга, рәнҗетергә? Һич башка сыймый. Әле бит оялмыйча кичә генә кара көйдереп кыйнап аткан хатыныннан ярату, наз таләп итә аннары. Әгәр дә үпкәсе бетеп җитмәгән, бәгырендәге боз эремәгән хатыны киреләнеп маташса, тагын өстәлә... Мин менә шундый гаиләдә үстем...
-
Ирсез яшәү рәхәтрәк икән (редакциягә килгән хат)
...Хәзерге заманда барыбыз да диярлек яраткан кешеләребез белән кавышабыз, теләмәгән кешесе белән гаилә коручылар сирәктер дип уйлыйм. Мин дә яратып чыктым кияүгә, матур гына яшәдек, яшибез. Әлегәчә нәкъ шулай дип уйлый идем. Ә баксаң... алай түгел икән. Үзем дә аптырадым...
-
Иремнән уңмадым (язмыш)
Мин иремне яратып кияүгә чыктым кебек иде үзе. Ярату идеме ул, бәйлелекме – аңламыйм. «Чибәр егет белән очрашасың, ә матурларны хатын-кызлар бик ярата», – дип әйтте әни. Мин кычкырып көлдем генә. Хәзер уйлыйм да, әниемнең бу сүзләрендә хаклык булган бит, дим. Яратуым белән Ирекнең тискәре якларын күрмәгәнмен, бәлки, күрергә теләмәгәнмендер...
-
Алдану (язмыш)
Матур иде аның ире. Һәрвакыт үзен тәрбияләргә, матур итеп киенергә яратты. «Моны минем вазыйфа да, дәрәҗә дә таләп итә», – дия иде. Гөлфия белән алар икесе ике төрле. Мәхмүт озын буйлы, горур кыяфәтле, ә Гөлфия кыска гына буйлы, чәчләренә инде чал күренә, үзен тәрбияләргә дә бик яратмый. Дөресрәге, вакыты юк. Гаиләне тартып бару аның өстендә чөнки. Тормыш мәшәкатьләренә чумып ул үзен онытты, ә Мәхмүт хатынының тәрбиясендә, көннән-көн чәчәк атып, һәркем күзе төшәрлек иргә әйләнде.