Бер авылда ике күрше яшәгән. Берсе һәрвакыт зарланырга яраткан, икенчесе исә авыр чакта да яхшы сүз таба белгән. Көннәрдән бер көнне беренче күршенең бакчасындагы алмагачлары корый башлаган. Ул бик борчылган, эшкә дә кулы бармаган. Моны күргән күршесе аның янына килгән.
Фото: редакция архивыннан
— Кайгырма, күршем. Быел булмаса, киләсе елга алмагачларың яңадан чәчәк атар. Иң мөһиме — өметеңне өзмә, — дигән ул.
Бу сүзләрдән соң хуҗаның күңеле күтәрелеп киткән. Ул яңадан эшкә тотынган, агачларын караган, су сипкән. Киләсе язда алмагачлар чыннан да чәчәккә күмелгән.
Шунда ул күршесенә рәхмәт әйтергә килгән.
— Син миңа бер генә җөмлә әйткән идең, ә ул миңа бик зур көч бирде, — дигән ул.
Күршесе елмайган:
— Кайчак кешегә ярдәм итү өчен күп нәрсә кирәкми. Аңа бары тик өмет бүләк итәргә кирәк.
Җылы сүз күңелгә көч бирә, өмет уята һәм кешегә яңадан алга барырга ярдәм итә. Шуңа күрә яхшы сүзне кызганмагыз — бәлки, нәкъ менә ул кемнеңдер тормышын яктыртыр.
Нет комментариев