Иҗат рубрикасы буенча яңалыклар
-
Бәхет байлыкта түгел (редакциягә килгән хат)
Уйларым мине утыз сигез ел артка, ерак Амур өлкәсендәге хәрби шәһәрчеккә алып китте. Тыйнак кына туебыз һәм иң беренче уртак торагыбыз – биш квадрат метрлы бүлмәбез искә төште. Ул чакта ирем кече лейтенант званиесендә һәм погоннарындагы ике кечкенә йолдызчыкны бик горурлык белән йөртә иде. Аның беренче хезмәт хакы алгач, миңа бүләккә «Птичье молоко» конфеты һәм аэродромнан ерак түгел җыеп алынган кыр чәчәкләре алып кайткан көнен бүген дә хәтердә. Алар минем тормышымның матур мизгелләре. Аннары без...
-
Кызыма әйтегез, мин үлдем... (хикәя)
Лена ире үлгәч, кызы янына Мәскәүгә күченә. Ләкин кияве аны картлар йортына җибәрергә уйлый. Язмыш Ленага икенче бәхет бүләк итәме? Йөрәк өшеткеч тормыш тарихы.
-
Гаепсездән гаепле калдым (редакциягә килгән хат)
«Менә сиңа мәәә!» – диеп әйтерлек хәлдә калдым бит әле, җәмәгать. Иптәш кызым иренең сулга йөрүендә мине гаепсездән гаепле итеп калдырды, сөйләшми хәзер. Классташым Лениза мәктәп эскәмиясеннән үк кияүгә чыкты дисәм тә була...
-
Күршеләрнең була төрлесе (редакциягә килгән хат)
Берникадәр яшәгәннән соң, ремонт ясарга булдык. Менә монда иң күңеллесе башланды инде. Әз генә шакылдауга да телефоныбыз шалтырый һәм Наилә апа трубкага кычкырынырга тотына: безнең шау-шудан аның башы ярыла, кан басымы уйный, имеш ул үләр дәрәҗәдә ята, бу мәхшәрне без кайчан туктатачакбыз һәм ул кайчан тыныч кына яшәячәк?! «Әнә, ремонтыгызны башка җиргә барып ясагыз!» – дип тузынды. Бу ни дигән сүз инде? Без фатирыбызга ничек башка җиргә барып ремонт ясый алабыз?
-
«Бабай өчен мин оялып утырдым» (редакциягә килгән хат)
Бу хәл кешеләр әле үзләренең хәләл хезмәтләре белән тапкан акчаларын пластик карточкаларга ышанып тапшырырга курыккан, шуңа күрә шәхсән банкка килеп, чират торып, акчаны кассир кулыннан алуга өстенлек биргән (алар уйлавынча, шулай күпкә ышанычлырак) заманда булган иде...
-
«Миңа кияүгә чыгасыңмы, җимешем?» (редакциягә килгән хат)
Оныгыма егетенең ни рәвешле тәкъдим ясаганын сөйләделәр. Күзләрем маңгаема менде. Минем йөрәгемә «сердце» булыр иде, әле кияүгә дә чыкмас идем шул тилегә. 17-18 яшьлекләр дә түгел инде, 25тән узганнар бит, югыйсә, әзме-күпме бераз акыл кунган. Киявебез әйбәт үзе, сүз әйтерлегем юк, менә тәкъдимне генә кеше төсле итеп ясый белмәгән шунда. Оныгым Ясминә сөйләвеннән язам...
-
Әниләр турында шигырьләр
***
-
Улым хатынына хыянәт итә. Киленгә әйтергәме, юкмы? (киңәш кирәк)
Мин улымны үрнәк гаилә башлыгы, тугры ир дип санадым. Бер очрак бөтен дөньямның астын өскә әйләндерде...
-
«Ирем мине күрми иде, мин чит кешегә сыендым»: хыянәтме бу? (киңәш кирәк)
Ирем белән ун еллап бергә яшибез, читтән караганда гаилә бар кебек: уртак фатир, бала, эш, бәйрәмнәргә бергә барабыз. Ләкин ирем миңа карата кызыксынмый башлады. Башта вак нәрсәдән башланды: «Көн ничек узды?» урынына «аш әзерме?» дигән генә сорау. Яңа күлмәк алсам – «нормаль», чәчемне үзгәртсәм – бөтенләй күрми. Тойгыларым, хисләрем аны дөм кызыксындырмый башлады. Мин әкрен‑әкрен үземне аның янында чит кеше итеп тоя башладым, өйдәге җиһаз гына булып калдым...
-
«Күзләремне больницада гына ачтым» (редакциягә килгән хат)
Вакыйганың кызганыч-көлкелеген яхшырак аңлату өчен, тулы булмаган гаиләдә, әни белән генә үсүемнән башлыйм. Ул мине 19 яшендә тапкан һәм үзе генә үстерде, ә әтине бөтенләй белмим. Яшь булганлыктан, әни гел ир эзләү белән мәшгуль иде. Үземне белгәннән бирле үги әтиләрем алышынып кына торды. 27 яшьләре вакытында әни ниндидер компания белән дуслашты, шунда үзенә ир табарга маташкандыр инде. Әлеге төркемнең яхшы түгеллеге битләренә язылган иде. Менә бер дә бер көнне...
-
Сайлау авыр (редакциягә килгән хат)
Саклануыбызга карамастан, ничектер шулай килеп чыкты, мин балага уздым. Тестта ике кызыл сызык күргәч, нишләргә дә белмәдем. Бәхеттән һәм куркудан калтыраган кулларым белән тестны Ильяска суздым. Ул берни дәшми карады, дәшми генә бүлмәдән чыкты, дәшми генә җыенды да, китте. Ике көннән соң кайтты һәм...
-
Бер суга икенче тапкыр керүдән куркып... (редакциягә килгән хат)
Кызлар, үз башымнан үткәннәрдән чыгып, сезгә шуны әйтәсем килә: хатын-кыз кайвакытта, нишләргә белмәгәнлектән, әллә нинди үкенечле адымнарга бара. Һәм безне аларга ирләр этәрә. Шуңа, гөнаһлары да уртак була күрсен. Ирем миннән ун яшькә диярлек яшь. Әлбәттә инде аның әти-әниләре безнең мөнәсәбәтләргә каршы булды...
-
Киленнәргә шәп киңәш (редакциягә килгән хат)
Яңа гаиләгә килен булып төшкәч, югалып каласың һәм үзеңнең беркатлыгың белән, мине беренче көннән үк үз итәләр дип уйлыйсың. Әмма күпчелек очракта андый өметләр акланмый. Минем каенанам – катлаулы кеше. Кияүгә чыккач ук яңа «әни»емә ошарга тырыштым әле, әмма берникадәр вакыттан соң бу буш эшне ташладым. Әлбәттә, каенаналар төрле була. Бәлки кайдадыр йомшак күңелле һәм аңлаучаннары да бардыр, әмма миңа киленен күралмаучы һәм моны төрле юллар белән күрсәтергә тырышучысы туры килде...
-
Елама, әни! (хикәя)
– Елама, әни, терелермен, мине врачлар терелтәчәк, – диде бала арбадан башын күтәрә төшеп. – Син елама гына. Бер җирем дә авыртмый, ишетәсеңме, әни, елама гына, яме?! «Менә баламны чир нишләтте: алты яшьлек сабый олы кешеләрдәй фикер йөртә», – дип уйлап, күз яшьләрен тыярга тырышты ана...
-
Әшәке күңелле булмыйк, каенаналар! (редакциягә килгән хат)
Миңа гел шундый сүзләр ишетү рәхәтме?! Ваннага кереп елап чыгам да, тагын түзәм. Гаилә, бала өчен. Кызыбыз туды. Каенанам йомшарыр дип уйладым. Кая анда! «Оля, нигә бала шундый арык? Нәрсә ашатасың син аңа? Хотя, син бит рәтләп пешерә дә белмисең! Улым, күр инде хатыныңны! Үзен бөтенләй карамый! Элек тә чибәрләр рәтеннән түгел иде, хәзер бөтенләй карачкыга әйләнде!» – кебек мыскыллаулары тагын да артты. Ә Артур бер сүз дәшми, әнисенең һәр сүзе белән килешеп утыра.