Идел буендагы бер матур авылда төрле милләт кешеләре яшәгән. Анда татарлар, руслар, башкортлар, чувашлар һәм башка халыклар булган. Һәрберсе үз телендә сөйләшкән, җырларын җырлаган һәм үз гореф-гадәтләрен саклаган.
Фото: ясалма интеллект
Бер елны авылга зур бәла килгән: көчле давылдан соң елга ташып, күперне җимергән. Кешеләрнең күрше авылга чыгу мөмкинлеге калмаган.
Шунда татар милләтеннән булган бер карт авыл халкын җыеп:
– Без төрле телләрдә сөйләшсәк тә, бер-беребезне йөрәк белән аңлыйбыз. Әйдәгез, бергәләп күперне төзик! – дигән.
Рус күршесе агачлар әзерләгән, башкорт егете авыр бүрәнәләр ташыган, ә чуваш кызы халыкка ризык әзерләгән. Барысы бергә тырышканнар һәм берничә көн эчендә яңа күпер салганнар.
Күпер әзер булгач, карт елмаеп әйткән:
– Карагыз әле, безнең күперебез нинди нык! Чөнки аны бер генә кеше түгел, ә бөтен авыл төзеде.
Шунда кечкенә оныгы сораган:
– Бабай, ни өчен без төрле милләттән булсак та, шулай тату яшибез?
Карт аның башыннан сыйпап:
– Балам, агачларның тамырлары төрле булса да, алар бер үк җирдән көч ала. Кешеләр дә шулай: телләребез, гореф-гадәтләребез төрле, ә Ватаныбыз уртак. Бер-беребезне хөрмәт итсәк, безне бернинди давыл да җиңә алмас, – дигән.
Дуслык – бер телдә сөйләшү түгел, ә бер-береңне аңлау һәм хөрмәт итүдә. Илнең көче – аның халыкларының бердәмлегендә, ә иң зур байлыгы – кешеләр арасындагы татулыкта!
Нет комментариев