Иҗат рубрикасы буенча яңалыклар
-
Ана сүзе (хикәя)
Палатада икәү. Ана белән бала. Дөресрәге — бала белән ана. Бала үлем кулында, ана… Ана язмыш карамагында. Бала хәрәкәтсез. Җансыз. Хәтта сулыш алганы да сизелми, тыны үпкәсенә үк төшеп киткән...
-
Никадәр кирәк – шуның хәтле көттем (редакциягә килгән хат)
Мин инде олы яшьтә һәм үземнең мәхәббәт тарихын сөйләргә булдым, гаеп итмәссез. Бөтен кеше аны миңа пар түгел диде. Мин бик тыйнак, оялчан кыз, ә ул хулиган. Нишләтәсең инде, миңа шундый начар егетләр ошый иде. Андыйлар янында мин үземне якланган итеп тоя идем. Эш шунда, бала чагымда мине бик нык куркыттылар...
-
Нәфрәт (хикәя)
Төн уртасында кемдер ишек дөбердәтте. «Кем йөри икән бу караңгыда?» – дип сукрана-сукрана әни урыныннан кузгалган иде, өйгә атылып-бәрелер Фатыйма апа килеп керде. – Мин әле бу, Сәгыйләттәй. Ишегең бикләнмәгән икән, артымнан куа, зинһар, яшер! Күрше авылдан килен булып төшкән бу хатын тәмуг утында янып көн күрә иде. Уңмады ул ирдән, уңмаса да, аерылып та китмәде. Ни хикмәттер, кыйнауларга түзеп яши бирде...
-
Үпкәләдем (тормыштан)
Олыгайган көнемдә туганнар өчен артык кашык булып калырмын дигән уй башыма да кергәне булмады. Мин әдәп саклап, яшьләрне артык борчымыйм дип яшәгән арада, бөтенләй кирәксезгә әйләнеп калганмын. Ә төптән уйласаң, Фәрит белән икебезнең дә әниләр күптән вафат. Аның өчен өлкәннәрдән мин иң якын туганы...
-
Туй күлмәге – иң матур Яңа ел «костюм»ы (редакциягә килгән хат)
Мәктәптәге Чыршы бәйрәменә кияргә күлмәк әзерләү – елның иң җаваплы мизгелләренең берсе булгандыр, мөгаен. Мәш килеп ак төслесен эзли идек. Аны бит әле башкаларныкыннан матуррак итеп бизәргә дә кирәк. Моның өчен кибеттән иң матур «дождик»тыр, «мишура»дыр алдан ук сатып алына. Кич утырып...
-
«Бәхиллә мине. Кичер мине, зинһар…» (тормыштан)
«Минвәли үлем түшәгендә ята икән, Вәсимәнең бәхиллеген алырга тели» дигән хәбәр яшен тизлеге белән авылга таралды. Бәхилләр микән Вәсимә Минвәлине? Минвәли киткәннән соң, аның сәер бер гадәте барлыкка килде: каршы якта аларга чалу гына торган йортны күзәтә торган булды ул. Сөйгәненең адымнарын әллә кайлардан ишетеп, койма ярыкларыннан карау дисеңме, урамнан үтсә, аяк атлауларыннан танып алып, тәрәзә пәрдәсенең читен күтәрә төшеп, күз карашлары белән озатып калулар дисеңме…
-
Иремә беренче хатыны яза: «Бүген дә сине төштә күрдем…» (тормыштан)
Бер кичне Айдар ваннага кереп киткәч, телефон өстәлдә калды. Экранда яңа хәбәр кабынды. Илсиянең исеме. Әминә кулын сузды да туктады. Әмма хәбәр үзе үк ачылып китте: «Бүген дә сине төштә күрдем…» Шул мизгелдә Әминәнең эчендә нидер өзелде...
-
Ватанпәрвәр бабама хат
1941 елда сугыш башлана. Нинди авыр, каһәрле, шомлы сүз бу! Ничә яшь булган әле, бабам, сиңа ул вакытта? Утыз ике яшь, шулай бит. Билгеле инде, син Ватаныбызны саклаудан читтә кала алмагансың. 1943 елда фронтка киткәнсең. Син дә бик күп солдатлар кебек, туган илеңдә тыныч яшәү теләге белән хыяллангансыңдыр. Сынаулар дәвам иткән. Фашистлар чолганышында калып, әсирлеккә эләгү...
-
Кабат «Кабартма» булырга теләмим, тик...
Үземне белгәнне бирле әни мине һәрвакыт ашатырга тырышты. Бөтен әниләр дә шундый инде дияргә ашыкмагыз – алга таба язганнарымны укыгач, барысын да аңларсыз. Безнең әни пешерергә ярата. Кияүгә чыккач та ул бер көн эшләмәгән – өйне, аннан безне – сеңлем белән мине караган...
-
Элек кышлар да салкынрак, чыршы уенчыклары да матуррак иде (редакциягә килгән хат)
Яшел Үзәндә без артык зур булмаган ясалма чыршыбызны тышына «Малютка» дип язылган тарт мадагы уенчыклар белән бизи идек. Ә авылда очы түшәмгә тиеп торган хуш исле чын нарат агачына, әби әйтмешли, хан заманыннан калган (хәзерге тел белән әйтсәк, раритет – 50-60нчы еллардагы) уенчыклар элә идек. Алар искиткеч...
-
Исерек айнымасын (тормыштан)
Әни эштә булып, өйдә үги әти генә булса, мин дәресләр беткәч өйгә кайтырга да куркып, әле – бер, әле икенче дус кызымда әнинең эштән кайтыр вакыты җиткәнен көтеп утыра идем. Мине дус кызларымның әниләре – җиде ятлар ашатты, җиде ятлар кызганды. Үз әнием кызгангандырмы, юкмы – мин аны тоймадым. Үги әтидән зарлансам: «Син үзең гаепле. Лап-лоп басып йөрисең, авызыңны чәпелдәтеп ашыйсың, үзеңне матур тотмыйсың», – дип, бар гаепне миңа йөкләп калдыра иде...
-
Син ялгыз түгел (хикәя)
Тәбрис җәлт кенә анасын идәннән күтәреп торгызды. Ирексезләп этә-төртә ишектән чыгарып җибәрде. Ә үзе, уктай атылып, тәрәзәгә таба томырылды. Исәбе – пыяланы бәреп төшереп, дүртенче каттан аска ташлану иде...
-
Таза хатын — шәп хатын (тормыштан)
Балалары янда булмаса, җен алмаштырып куямыни бу Җәлилованы! Ничек шулай була ул, ә? Хәер, мөгаен, сез дә шулайдыр. Балалар өйдә вакытта тәүлекнең көне-сәгате бүленгән, өйнең бөтен җирендә тәртип, чебеннәргә кадәр дә, «бар, чыгып кит», диюне аңлап, тәрәзәдән ялт кына үзләре чыгып оча... Зарядка ясалган, кер юылган-үтүкләнгән – һәрберсе рәт-рәт, очы-очка туры китерелеп шкафларда тезелгән, мендәрләр күпертелгән...
-
Бер кәнфит тә зур шатлык! (редакциягә килгән хат)
1995 елның 1 гыйнвар иртәсе күңелемдә иң җылы истәлек булып саклана. Бу, көтелмәгән, әмма бик тә теләгән бүләк алу шатлыгыннандыр, мөгаен. Хәтерлисездер, туксанынчы еллар бик авыр булды. Мин моны, әле ул чакта бала гына булсам да, яхшы хәтерлим. Өстәлләрдә артык әйбер юк иде. Ул хәзер бернәрсәнең кадере юк, чүп чиләге арткан азык-төлек белән тула. Ә ул елларда һәр нәрсә исәпле, үлчәүле булды...
-
Безне кем шаяртты?! (тормыштан)
Мин бит инде аңа синең егеткә гашыйк булдым дип әйтә алмый идем. Бервакытта да бер-беребезнең егетенә күз атмадык без. Бу – ике арадагы әйтелмәгән кагыйдә иде. Тик башкача болай дәвам итә алмаячагымны аңладым...