Бер авылда һәрвакыт кешеләрнең кимчелекләрен күреп сөйләүче кеше яшәгән. Күршесе ялгышса – тәнкыйтьләгән, кемдер абынса – көлгән, ә үзе турында яхшы сүзләр генә ишетергә теләгән.
Фото: ясалма интеллект
Беркөнне ул аксакал янына килеп:
– Ни өчен кешеләр мине яратмый икән? Мин бит беркемгә дә начарлык теләмим, – дип зарланган.
Карт аңа көзге сузган да:
– Кара әле, нәрсә күрәсең? – дип сораган.
– Үземне күрәм, – дигән кеше.
Шуннан соң карт тәрәзәне ачып, тыштагы кешеләргә күрсәтеп:
– Ә күршеләреңә караганда нәрсә күрәсең? – дигән.
– Аларның кимчелекләрен, – дип җавап биргән теге кеше.
Аксакал елмаеп:
– Көзге үзеңне күрсәтә, ә тормыш башкаларны аңларга өйрәтә. Күңелеңдә нәрсә булса, дөньяда шуны күрерсең, – дигән.
Теге кеше сүзсез калган.
Шул көннән башлап ул башкаларның кимчелекләрен түгел, яхшы якларын күрергә тырышкан.
Башкаларны үзгәртер алдыннан, үз күңелеңә күз сал. Чөнки дөнья безгә еш кына үз күңелебезнең көзгесе булып тора.
Нет комментариев