Картайгансың диюләргә ничек җавап бирергә? (укучы фикере)

Фото: ясалма интеллект

«Ай-яй, картайгансың син!» Беркөнне күптән күрешмәгән танышым минем күзләремә карап, шулай диде. Беренче мәлдә ни дияргә дә белмәдем. Еллар узган саен, һәммәбез дә үзгәрә, әлбәттә. Биттә җыерчыклар да бар, гәүдә дә элеккеге кебек сылу түгел, әмма күңелдәге җылылык бер дә кимемәгән. Әйе, ул да бик нык үзгәргән, әмма бу хакта үзенә әйтү түгел, сиздермәдем дә. Чөнки матур итеп картаю – зур бәхет. Еллар бездән сәләт, көч, сабырлык һәм тәҗрибә ала, әмма күңелне үзгәртә алмый. Һәр көнне балаларымның һәм оныкларымның шатлыгы өчен сөенеп яшәү, күршеләремә, якыннарыма игелек күрсәтү – менә ул чын матурлык, менә ул тормышның асылы. Шулай итеп, берәүнең «син картайгансың» дигән сүзен йөрәгемә алмаска тырышам. Чөнки чын бәхет – ул бит тышкы кыяфәттә түгел. Еллар узса да, күңелнең яшьлеге һәм якты хисләребез сакланганда, картайдык дип әйтү иртә әле. Менә шундый мизгелләрдә аңлыйсың: безне чыннан да бәхетле итә торган нәрсә – ул башкаларның сүзләре түгел, ә үзебезнең эчке дөньябыз, мәхәббәтебез һәм гади, әмма кыйммәтле шатлыклар.