Бер авылда ялгыз яшәүче өлкән яшьтәге апа булган. Аның бакчасы зур түгел, йорт-җире дә бик гади икән. Әмма күршеләре аны һәрвакыт җылы сүз белән искә алган.
Фото: ясалма интеллект
Бер елны авылда яшәүче яшь хатын-кыз авырып киткән. Өйдә кечкенә балалары булганга, аңа ашарга әзерләү дә, йорт эшләрен башкару да авырлашкан.
Моны ишеткән өлкән апа иртән үк аның ишеген шакыган. Кулында кайнар аш салынган чүлмәк, берничә банка кайнатма һәм яңа гына пешкән ипи булган.
— Минем үземнән зур ярдәм булмас, кызым, — дигән ул. — Ашарга гына әзерләп бирә алам. Син хәзер ял ит.
Яшь хатын-кызның күзләре яшьләнгән.
— Апа, мин сезгә ничек рәхмәт әйтергә дә белмим, — дигән ул.
Өлкән апа елмаеп җавап биргән:
— Рәхмәт әйтергә ашыкма. Син савыккач, берәр кешегә ярдәм итәрсең. Игелек шулай таралыр.
Еллар узган. Яшь хатын-кыз үзе дә өлкәнәйгән, ә авылда аның кешеләргә ярдәм итүе турында күпләр сөйли башлаган.
Кайчак кешегә зур бүләк түгел, ә вакытында әйтелгән җылы сүз, бер табак аш яки ярдәм кулы кирәк. Игелекнең зурлыгы аның бәясендә түгел, ә кемгә һәм кайчан кирәк булуында.
Нет комментариев