Кечкенә игелек (гыйбрәтле язма)

Көзге көннәрнең берсендә карт бакчасына чыгып, иң матур алмаларын җыя башлаган. Сап-сары, алсу-кызыл җимешләрне сак кына кәрзингә тезгән. Ләкин аларның барысын да өйгә алып кермәгән. Берничәсен аерып, капка төбендәге кечкенә өстәлгә куйган.

Мәктәптән кайтучы балалар, картның гадәтен белеп, капка төбенә җыелган.

— Мә, кызым, монысы сиңа, — дигән карт кечкенә кызга кызыл алма сузып.

— Ә монысы синең өчен, улым.

Балаларның шатлыгы картның үзенә дә җылылык биргән.

Күршедә яшәүче бер хатын бу хәлне еллар буе күзәтеп йөргән. Бер көнне түзмәгән:

— Сез бит үзегез генә яшисез. Алмаларны кышка саклап куйсагыз, үзегезгә дә җитәр иде. Ник аларны балаларга өләшәсез? — дип сораган.

Карт елмаеп, бакчадагы алмагачларга караган.

— Алманы саклап куйсаң, кышка җитә. Ә яхшылыкны саклап куйсаң, ул күңелдә генә кала. Минемчә, игелекне бүген үк бүлешергә кирәк, — дигән.

Хатын картның сүзләрен аңлап җитмәгәндәй:

— Ләкин бер алма белән генә нәрсә үзгәрә соң? — дип сораган.

Карт:

— Бәлки, бернәрсә дә үзгәрмәс. Ә бәлки, барысы да үзгәрер. Син бит бер кечкенә генә очкынның зур учак кабыза алуын беләсең. Игелек тә шулай. Бүген син бер кешегә ярдәм итәсең. Иртәгә ул икенчесенә яхшылык кыла. Ә теге кеше инде өченчесенә... – дип җавап кайтарган һәм кулындагы алманы бер балага сузган.

— Игелекнең кайда барып туктаганын беркем дә белми, — дигән.

Көз үтеп, кыш килгән. Алмагачлар ялангач ботакларын күккә сузган. Картның бакчасында инде бер генә алма да калмаган.

Ләкин аның капка төбеннән балаларның шат авазлары һаман ишетелеп торган. Кайсысы рәхәтләнеп уйнаган, кайсысы картка ярдәм итеп кар көрәшкән, ә кайсысы, капкадан кереп:

— Исәнмесез, бабай! — дип елмаеп сәлам бирә торган булган.

Карт аларны күргән саен елмайган.

Чын байлык — үзеңдә булганны саклап калуда гына түгел, аны башкалар белән бүлешә белүдә. Кечкенә генә игелек тә бер кешенең күңелендә зур җылылык булып калырга мөмкин.