Әйтми калдым рәхмәтне...

Рәхмәтлемен

Күптән инде, күптән юк сез,
«Балам» диючеләрем,
Күңел түремне җылытып,
Назлап сөючеләрем.

Өзгәләнеп минем өчен,
Янып-көючеләрем,
Иңнәремә канат куеп,
«Кызым» диючеләрем.

Минем борчуларым сезнең
Йөрәк сызлауларында,
Көзләремә кергәндә дә,
Сез гел күз алларымда.
Бәхетле бала чак өчен,
Мин сезгә бик рәхмәтле.
Язмышның үз кагыйдәсе:
Әйтми калдым рәхмәтне...

Тиз югалттым... Өлгермәдем
Мин сезне кадерләргә…
Яшьләрем тама мөлдерәп
Чәчкәле каберләргә...

Рәзинә Маннапова.
Күгәй