Аерылыргамы, әллә бала хакына яшәргәме? (киңәш кирәк)

Фото: ясалма интеллект

Шуннан соң барысы да аңлашылды. Адрес табып, шунда бардым.

Кафеда ул башка бер хатын белән утыра иде. Аларның карашын күргәч, бөтен сораулар юкка чыкты. Мин тыныч кына:
– Мин аның хатыны, – дидем.
Шунда ук тагын бер хакыйкать ачылды. Теге кыз, кулын корсагына куеп, миңа карады да әйтте:
– Мин йөкле.
Бу сүздән соң дөнья туктап калган кебек булды. Мин иремә карадым – ул дәшмәде, башын гына иде.

Шул мизгелдә эчтә нидер өзелде, ләкин шул ук вакытта карар да туды: мин китәм. Чөнки бала әтисез үсәргә тиеш түгел. Нинди генә булса да, ул аның баласы.
Мин тыныч кына чыгып киттем. Өйгә кайткач, документлар турында уйлый башладым. Аерылышу – вакыт мәсьәләсе генә булып калды.

Ләкин язмыш, күрәсең, моның белән туктамаган.
Берничә көннән соң үземне начар хис итә башладым. Башта игътибар итмәдем, стресс дип уйладым. Ләкин эчемдә ниндидер шик туды. Тест алдым.
Ике сызык.
Мин озак кына карап тордым. Башта ышанмадым. Аннары утырып калдым.
Мин дә йөкле.

Бер яктан – аның хыянәте, башка хатын, аның баласы.
Икенче яктан – минем эчтә дә аның баласы үсә.
Хәзер инде барысы да катлаулырак. Мин аерылышырга карар иттем, чөнки бу мөнәсәбәттә калу мөмкин түгел. Ләкин шул ук вакытта, минем балам да әтисез каламы?

Мин үземә бер сорауны кат-кат бирәм:
мин дөрес эшлимме – китеп, үземне саклап, әмма баламны әтисез калдырып,
әллә аның өчен генә булса да бу кешене тормышымда калдырыргамы?

Интертат